Przyczyny oraz teorie starzenia się skóry

Przyczyny starzenia się skóryZasadnicze znaczenie mają czynniki genetyczne oraz czynniki zewnętrzne, tj.: promieniowanie UV, zanieczyszczenie środowiska, niewłaściwa pielęgnacja skóry, palenie tytoniu, niewłaściwa dieta, stres, a także czynniki wewnętrzne, które powiązane są z zaburzeniami gospodarki hormonalnej, nieodpowiednim odżywianiem i niedoborem witamin.

Ogół typów starzenia się skóry nakłada się na siebie oraz posiada kolektywne mechanizmy biologiczne, molekularne, a także biochemiczne. Zależnie od podłoża wyróżnia się kilka rodzajów starzenia się skóry tj.: endogenne, które związane jest z wiekiem i hormonami, egzogenne (na które wpływają czynniki zewnętrzne) oraz mimiczne. Proces starzenia inauguruje śladowo ok. 25-30 roku życia. Charakteryzuje się indywidualną sekwencją zmian oraz ich przebiegiem.

Istnieje szereg koncepcji oraz hipotez odnoszących się do przyczyn i mechanizmów zjawiska starzenia się skóry, które są ze sobą powiązane. Jedną z teorii starzenia się skóry jest teoria genowa. W oparciu o obserwacje zamrożonych ludzkich fibroblastów przez 30 lat, udowodniono, że komórki te charakteryzują się pamięcią uzewnętrzniającą się konsekwentnym urzeczywistnianiem określonego programu życiowego, ale także zakodowanym w każdej komórce okresem końca życia. Chronostarzenie związane jest z modyfikacjami, które zachodzą we wnętrzu komórek organizmu.

Jednym z inwigilowanych zjawisk jest "zanik pamięci komórkowej", który wpływa na spowolnienie produkcji nowych włókien podporowych przez komórki skóry, a także niebagatelnego osłabienia umiejętności regeneracyjnych naskórka. Redukcji ulega ekspresja genów, które odpowiedzialne są za proliferację, więc w starzejącej się skórze procesy wzrostowe są ograniczone, a zaczynają mieć przewagę procesy zanikowe. Ponadto w wieku starszym wyższą aktywność przejawiają także geny supresorowe. Według idei genetycznej podłoże zakodowanych informacji jest w DNA jądrzastych komórek skóry. W tym miejscu znajdują się również geny odpowiadające za szybkość i charakter starzenia się. Starzenie się skóry nie jest zależne wyłącznie od zewnątrzpochodnych mutacji, lecz także od zahamowania naprawczych zdolności DNA jądra komórkowego. Hipotetycznie kluczowe znaczenie w mechanizmie starzenia mają wenątrzpochodne uszkodzenia jądrowego DNA. Uzasadnienia, które dotyczą nieprawidłowości w strukturach DNA i zaburzenia możliwości jego rewitalizacji, jako generatorów przyspieszających proces starzenia, wynikają głównie ze zrealizowanych badań nad m. in.: chorobą Hutchinsona Gilforga, zespołem Wernera czy też Cockayne’a. Na skutek procesu, jakim jest starzenie się skóry, obniża się liczba zdrowych komórek, natomiast wzrasta ilość uszkodzeń komórkowych, które powstają w wyniku wewnątrzkomórkowych, nieodwracalnych mutacji.

Do kluczowych czynników dynamizujących endogenne starzenie zalicza się głównie oksydacyjne uszkodzenie DNA, które tworzy się wskutek tlenowego metabolizmu komórkowego, przyczyniającego się do powstawania wolnych rodników, degradujących struktury komórkowe, szczególnie białka oraz materiał genetyczny. Aktualnie zidentyfikowano ok. 100 genów, które mogą mieć znaczenie w starzeniu się skóry. Uważa się, iż uszkodzenie DNA, przede wszystkim oksydacyjne, aktywizuje proces starzenia się skóry.

Teoria Hayflicka

Kolejną koncepcją jest teoria Hayflicka, która dotyczy ograniczonych podziałów komórki. Zakłada, iż razem z wiekiem zmniejsza się aktywność telomerazy, czyli enzymu, który odpowiada za replikację chromosomów, zwanymi inaczej telomerami. Telomery skracają się wspólnie z każdym podziałem komórki dlatego, iż końcowe sekwencje w czasie następnych transkrypcji nie są przepisane na jedną z nici tworzonego DNA. Zakończenia, które stanowią przyczepy do otoczki jądra komórkowego oraz uniemożliwiają rozlokowanie chromosomów, zawierają kilkaset podwójnych powtórzeń krótkich sekwencji. Zapewne wyznaczają także liczbę pokoleń komórki macierzystej. Twierdzi się, iż zjawisko skracania telomerów powoduje uszkodzenie komórki i jednocześnie utrudnia jej prawidłowy podział. Zanik telomerazy prowadzi do utraty wymaganych do życia komórek informacji, wobec tego sukcesywnie ulegają one obumarciu. Idea ograniczonej liczby po-działów komórki zakłada, iż komórki w organizmie dzielą się wyznaczoną liczbę razy, a następnie zanikają. Czynnik dziedziczny natomiast przyczynia się tylko w 30% do starzenia się organizmu.

Teoria zaburzeń białkowych

Odmienna teoria, a mianowicie teoria zaburzeń białkowych oznajmia, iż do starzenia się prowadzi upośledzenie syntezy białka, które wraz z wiekiem wzrasta. Na poziomie molekularnym sprawność receptorów, które są odpowiedzialne za ekspresję genów, systemy naprawcze i obronne, komunikację wewnątrz- oraz zewnątrz komórkową, zależna jest od białek. Jednak nie jest potwierdzone w ja-kim stadium tworzenia się nukleotydu występuje nieodwracalny błąd oraz jakie są kluczowe przyczyny. Hipotetycznie są to m. in.: osłabienie ekspresji genów, które kodują określony aminokwas i ekspresja genów promujących samobójcze mechanizmy.
Według teorii błonowej wraz ze starzeniem się następuje zmiana składu błon komórkowych. Występuje wzrost zawartości lipidów kosztem wody, co w bardzo dużym stopniu komplikuje trans-port substancji przez błony. Zatem w komórce gromadzą się toksyczne substancje. Dużą rolę może mieć także glikoproteina, który nazywana jest „antygenem starości”. Glikoproteina powstaje wraz z wiekiem w błonie komórkowej. Dodatkowo towarzyszące procesowi starzenia zmiany, wywołują definitywny wzrost lepkości oraz sztywności błon komórkowych.

Idea mitochondrialna

Zgodnie z następną ideą mitochondrialną, razem z wiekiem człowieka maleje liczba i aktywność mitochondriów, w wyniku czego zmniejsza się wytwarzanie adenozynotrifosforanu. Nieustannie wzrastająca liczba uszkodzeń, które nie podlegają systemowi naprawy, wpływa na dodatkową redukcję liczby ATP, jak również upośledzenie możliwości regeneracyjnych komórek. Stan odżywienia organizmu, a tym samym komórek, jest istotny dla tego procesu, więc niezwykle dużą rolę odgrywa zbilansowana i niskokaloryczna dieta. Nadmiar pokarmu intensyfikuje procesy lipoperoksydacji oraz glukozylacji, które powodują tworzenie się wolnych rodników. Przy zredukowaniu kaloryczności należy jednak stosować suplementację zewnątrzpochodnych przeciwutleniaczy, a także nieodzownych pierwiastków do enzymatycznej obrony antyoksydacyjnej. Dieta, tryb życia, rola czynników środowiskowych, przewlekła ekspozycja na promieniowanie UV i koegzystujące choroby narządów wewnętrznych, przyczyniają się do powstawania wolnych rodników, które niszczą błony komórkowe oraz materiał genetyczny komórki, co potęguje procesy starzenia.

Ocena: 5.0

Komentarze

Maria7
Może i genetyczne ale też w dużej mierze zależy od pracy jaką wykonuje kobieta w życiu, gdzie mieszka, wpływ ma też stres. Możemy stosować nowoczesne techniki jednak upływu lat nie jesteśmy w stanie zatrzymać. Mniej stresujące życie a będziemy piękne na długie lata
Ania F
Niektórzy za wszelką cenę starają się ten proces opóźnić a nawet zatrzymać ale życie jest takie że to tylko wygląd i starość jest nieunikniona, najważniejsze to od młodych lat dbać o swoją skórę i dobierać odpowiednie preparaty do jej pielęgnacji, ważne żeby czuć się pięknym w swoim ciele